Таямніца Божай міласэрнасці з’яўляецца крыніцай і мэтай дабрачыннага служэння Касцёла (параўн. Эф 2, 4). Першая хрысціянская супольнасць у Ерусаліме была супольнасцю веры, Боскага культу і братэрскай любові (Дз 2, 44–47).
Абавязак аказваць міласэрнасць у супольнай і арганізаванай форме ўскладзены ў Касцёле на пробашча парафіі і вернікаў.
Другі Ватыканскі сабор вучыць, што Касцёл захоўвае для сябе справы міласэрнасці як абавязак і неад’емнае права. Дабрачынная дзейнасць Касцёла павінна ахопліваць усіх людзей і ўсе іх патрэбы без выключэння. Дзе б ні былі людзі, якім не хапае ежы і піцця, адзення, жылля, лекаў, працы, адукацыі, сродкаў для годнага чалавечага жыцця, якія пакутуюць ад нягод і хвароб, перажываюць выгнанне або зняволенне, хрысціянская любоў павінна шукаць іх, старанна суцяшаць і падтрымліваць. У тых, хто ў патрэбе і пакутуе, Касцёл знаходзіць вобраз свайго беднага і пакутуючага Збаўцы.
Сінод Гродзенскай дыяцэзіі прызнае глыбокую патрэбу аднавіць дабрачыннае служэнне і вярнуць яму належнае месца ў пастырскай дзейнасці мясцовага Касцёла. Гэтая патрэба вынікае як з трывалай і багатай традыцыі Касцёла, так і з новых магчымасцей для дабрачыннай працы.
Сярод тых, хто сёння сутыкаецца з цяжкасцямі, асаблівай дапамогі патрабуюць дзеці, моладзь і пажылыя людзі, хворыя і інваліды, беспрацоўныя і бяздомныя, шматдзетныя сем’і і адзінокія бацькі. Разам з тым, паўсталі і новыя з’явы: бездапаможнасць, беспрацоўе, відавочная несправядлівасць і сацыяльная няроўнасць.
Для многіх людзей гэты вопыт не з’яўляецца вынікам свабоднага выбару або памылак.
Сінадальная камісія па справах дабрачыннага служэння лічыць неабходным, каб кожная парафія мела добра арганізаваную дабрачынную службу, згодна з навучаннем Касцёла аб дабрачыннай і сацыяльнай дзейнасці. Яна павінна ажыццяўляцца ў парафіі, у першую чаргу, камандай “Карытас”. Таму задачай з’яўляецца стварыць парафіяльны “Карытас”, калі яго няма.
Варта таксама развіваць супрацоўніцтва з органамі дзяржаўнага кіравання і іншымі партнёрамі, але касцёльныя ўстановы павінны захоўваць сваю ўласную ідэнтычнасць і аўтаномію. У прыватнасці, камісія рэкамендуе далейшае развіццё і сталае ўдасканаленне шматлікіх кірункаў дзейнасці “Карытас” у дыяцэзіі.
Для паляпшэння дабрачыннага служэння камісія па справах дабрачыннага служэння прапануе прызначыць пастаянных і актыўных лідараў у парафіях дыяцэзіі.
Гэтая патрэба вынікае з магчымасці даверыць ім клопат пра бедных і справы міласэрнасці ў Касцёле. Аднаўленне такога ўзроўню служэння дапамагло б дынамізаваць дабрачынную дзейнасць, зрабіць хрысціянскія супольнасці больш падобнымі да тых, што былі ў апостальскія часы, і рэалізаваць поўны вобраз іерархічнай структуры Касцёла, якая складаецца з біскупаў, прэзбітэраў, дыяканаў і адданых у сацыяльным служэнні вернікаў.
Сінадальная камісія таксама пераканана, што справы міласэрнасці патрабуюць духу малітвы. Заступніцкая малітва Касцёла і асабліва сведчанне пакут яе членаў уяўляе сабой асаблівую форму служэння міласэрнасці.
Дыяцэзіяльны сінод лічыць вельмі важнай задачай заахвочваць дзяцей і моладзь да актыўнага ўдзелу ў служэнні міласэрнасці.
Дабрачыннае служэнне Касцёла, якое ажыццяўляецца як асобнымі вернікамі, так і супольнасцю застаецца актуальным і неабходным спосабам абвяшчэння і прысутнасці Божай міласэрнасці ў сучасным свеце. Прыемна, што сёння мы маем такія парафіяльныя супольнасці, якія імкнуцца вырашаць розныя формы беднасці. Аднак ёсць шмат парафій, якія таксама пакліканы рэалізоўваць “праграму міласэрнасці”. Сінадальная камісія па справах дабрачыннага служэння рэкамендуе, каб гэтая дзейнасць суправаджалася асаблівай пастырскай апекай і пастаянным разважаннем над прынцыпамі, якімі яна кіруецца, над яе місіяй у Касцёле і бачаннем веры, якое павінна яе ажыўляць.
Кс. Віталій Дабраловіч, старшыня камісіі
