7 верасня біскуп Гродзенскі Уладзімір Гуляй цэлебраваў у лідскай парафіі Святой Сям’і Імшу ў межах пахавання Яўгенія Валчкевіча, бацькі пробашча лідскай парафіі св. Юзафа, Рамесніка, і благаслаўлёных назарэтанак-мучаніц з Навагрудка кс. Артура Валчкевіча.
На літургіі прысутнічала шмат святароў, кансэкраваныя асобы, парафіяне, блізкія і знаёмыя памерлага.
У гаміліі біскуп прапанаваў “паглядзець на таямніцу смерці ў святле Божага слова і з хрысціянскай надзеяй даручыць спачылага Божай міласэрнасці”. Ён нагадаў, што смерць здаецца канцом усяго чалавеку, які глядзіць толькі зямнымі вачыма, а для хрысціяніна яна не з’яўляецца апошнім словам. Таксама ён адзначыў, што чалавек “пакліканы не да таго, каб замкнуцца ў сабе, а да таго, каб стаць дарам”, што “жыццё прыносіць сапраўдны плён тады, калі чалавек умее аддаваць сябе іншым”.
“Асаблівым чынам гэта датычыць бацькоўства. Бацька падобны да пшанічнага зерня. Быць бацькам – вялікі дар і адначасова адказная задача, – сказаў біскуп. – У кожным святарскім пакліканні ёсць таксама частка бацькоўскай і мацярынскай ахвяры. Аддаючы сына на службу Богу і людзям, бацькі згаджаюцца, што ён ужо не будзе належаць толькі сям’і, дзеляцца ім з Касцёлам”. “У гэтым сэнсе бацькі святара па-свойму ўдзельнічаюць у яго служэнні, – дадаў іерарх. – Кожная Імша, споведзь, благаслаўленне, кожны чалавек, якому святар дапамог наблізіцца да Бога, становяцца таксама таямнічым плёнам сям’і, у якой яго вера і пакліканне маглі ўзрастаць”.
Па словах біскупа, вера ў цяжкіх абставінах “азначае не адсутнасць слёз, а тое, што нават праз слёзы чалавек працягвае трымацца за руку Бога”. Акрамя таго, біскуп адзначыў: “На пахаванні мы не павінны ідэалізаваць чалавечае жыццё, бо перад Богам кожнаму з нас патрабуецца міласэрнасць. Мы прыходзім не для таго, каб вынесці канчатковы прысуд над жыццём чалавека, а каб аддаць яго ў рукі справядлівага і міласэрнага Айца”.
Пасля Імшы спачылы быў пахаваны на парафіяльных могілках у Беліцы.
Прэс-служба Гродзенскай дыяцэзіі
