n4

Шаноўныя чытачы!

         Кожныя тры месяцы на старонках газеты “Слова Жыцця” будзе выходзіць газета Вышэйшай Духоўнай семінарыі ў Гродне пад назвай “Duc In Altum”. У ёй можна будзе бліжэй пазнаёміцца са штодзённым жыццём семінарыйнай супольнасці і прачытаць шмат цікавых артыкулаў па тэалогіі, гісторыі і духоўнасці.

    Шаноўныя чытачы газеты “Слова Жыцця”! Даўно наша семінарыйная супольнасць хацела прыблізіць Вам жыццё семінарыі, падзяліцца нашымі радасцямі і асвятліць планы і праблемы. Да гэтага часу не адзін раз клерыкі публікавалі свае артыкулы на тэалагічныя і гістарычныя тэмы на старонках газеты “Слова Жыцця”. На працягу апошняга года мы выдавалі таксама нашу ўласную семінарыйную газету “Duc in altum”, што перакладаецца як “Выплыві на глыбіню”. Аднак гэта газета, скіраваная перш за ўсё да клерыкаў і міністрантаў, мела вельмі вузкае кола чытачоў. Нашым жаданнем было дайсці да большага асяроддзя чытачоў, можна сказаць мы марылі “выплыць на глыбіню”. З дазволу галоўнага рэдактара газеты “Слова Жыцця”, які выкладае таксама і ў ВДС у Гродне, мы атрымалі некалькі старонак газеты ў распараджэнне семінарыйнай супольнасці.
    Таму мы радуемся з-за таго, што будзем мець магчымасць часцей сустракацца з Вамі на старонках газ
еты. Мы плануем друкаваць артыкулы рэгулярна: раз у тры месяцы. На гэтых

семінарыйных старонках у газеце “Слова Жыцця” клерыкі жадаюць скіраваць словы перш за ўсё да маладых людзей, якія шукаюць жыццёвага шляху, можа чуюць голас, які запрашае іх “выплыць на глыбіню” веры і прызвання. Мы накіроўваем свае словы да тых маладых чытачоў, якія хочуць служыць ля Панскага алтара ў якасці міністрантаў ці з’яўляюцца ўжо імі, каб яшчэ раз задумацца над такім ганаровым заданнем - быць міністрантам. Гэта – таксама прызванне, дар Хрыста, які нельга змарнаваць, але трэба цаніць і дзякаваць за яго Богу.
    Наша мара – прыблізіць не вельмі далёкую і можа забытую гісторыю Касцёла гэтых земляў. Як сказаў Божы слуга Ян Павел II: “Хто не відае мінулага, той таксама не зможа збудаваць добрай будучыні”. Таму клапоцячыся пра тое, каб не загінулі ідэалы і памяць пра дасягненні, якімі жылі нашыя продкі і якімі мы можам ганарыцца, семінарысты запланавалі таксама гістарычную рубрыку ў кожным сваім выданні.
    Вядома, што жыццё Касцёла – вельмі багатае на розныя святы і ўрачыстасці. Мы хочам задумацца разам з вамі над значэннем каталіцкіх святаў, асвятліць гісторыю паўстання і традыцыі іх святкаванняў. Шаноўныя чытачы! Мы выносім на ваш суд першае выданне семінарыйных старонак у газеце “Слова Жыцця”. Як будзе яно выглядаць у будучым? – гэта таксама залежыць у вялікай ступені і ад вас. Таму мы просім высылаць нам свае прапановы, увагі і парады на адрас нашай семінарыі ці па інтэрнэту: Этот e-mail адрес защищен от спам-ботов, для его просмотра у Вас должен быть включен Javascript . Паважаныя чытачы! Вы можаце знайсці больш інфармацыі пра нашую семінарыю на інтэрнэтнай старонцы: http://www.wsd.grodnensis.by.

Намеснік рэктара ВДС у Гродне
кс. Раман Рачко


Read More >>

Памятаючы пра тых, хто адышоў
ПАМЯТАЮЧЫ ПРА ТЫХ, ХТО АДЫШОЎ

    Пасля ўрачыстасці Усіх Святых 2 лістапада мы ўспамінаем усіх памерлых вернікаў. Гэты дзень называем яшчэ днём Задушных (Дзяды). Ён злучаны сэнсава з папярэдняй урачыстасцю – Усімі Святымі і адлюстроўвае перакананне пра еднасць святых, змёртвыхпаўстанне цел і пра вечнае жыццё, а таксама пра эфектыўнасць заступніцкай малітвы.
    Звычай прысвяціць адзін дзень памяці ўсім памерлым нарадзіўся ў кляштарных асяроддзях. Святы Мадыльён, абат з Клюны (994 – 1048) выдаў дэкрэт для сваіх падуладных, каб дзень, які наступае пасля Усіх Святых, быў днём ушанавання памерлых і каб малітвы чыталі за душы, якія знаходзяцца ў чысцы. Кляштарны звычай прывіўся ва ўсеагульным Касцёле ў XII ст. Не ўсе памерлыя цешацца аднолькавым вечным шчасцем. А каб памерлыя маглі радавацца раней агляданнем Бога, Касцёл прыходзіць ім на дапамогу, асабліва дзякуючы Эўхарыстычнай Ахвяры, якая складаецца за іх 2 лістапада.
    Малітва за памерлых можа мець іншае вымярэнне: атрымаць адпуст, які (інакш гаворачы) з’яўляецца дараваннем кары за грахі, якія былі ўжо адпушчаны. Кожны грэх вядзе да падвойнага выніку: віны і кары. Адпушчэнне віны адбываецца звычайна ў сакрамэнце Пакуты і Паяднання, дзякуючы навяртанню ці свядомаму і вольнаму вяртанню чалавека да Бога з-за таго, што людская асоба парвала з грахом, адвярнулася ад зла і жадае і пастанаўляе змяніць сваё жыццё і спосаб мышлення. Бог прабачае віну чалавеку, але не вызваляе яго ад балючых вынікаў граху: “Бог міласэрны і літасцівы..., які прабачае подласць і нявернасць, грэх, але не астаўляе яго без пакарання, але ссылае кары за подласць бацькоў на сыноў і ўнукаў аж да трэцяга і чацвёртага пакаленняў” (Зых 34, 6 – 7). “Пакуты і прыгнёт на кожную душу для людзей, што чыняць ліха” (Рым 2, 9).


Read More >>

Рух «Святло - Жыццё»
Рух «Святло - Жыццё»

  Святы Дух дзейнічае ў сённяшнім свеце, што мы адчуваем па-рознаму. Якім жа прыгожым праяўленнем Яго прысутнасці сярод нас з’яўляецца рух “Святло - Жыцця”, заснаваны ксяндзом Францішкам Бляхніцкім. Каб лепш зразумець гэты рух, мы павінны пазнаёміцца з яго бурнай гісторыяй, якая паўплывала на тое, што сёння ён вядомы не толькі ў Польшчы, але і ў розных іншых кутках свету.

Гісторыя руху “Святло - Жыццё”
    Пачаткі руху трэба знаходзіць у 1945 - 60-ыя гады, калі кс. Францішак Бляхніцкі арганізаваў 15-ці дзённыя рэкалекцыі для міністрантаў, якія былі для яго несамавітым досведам у працы з моладдзю. Паволі пачаў крышталізавацца маладзёжны каталіцкі рух, які ўсё больш набліжаўся да сучаснай яго формы, чаму садзейнічалі дзве пастановы II Ватыканскага Сабору.
    Спачатку маладзёжны каталіцкі рух сканцэнтраваўся галоўным чынам на працы з міністрантамі, бо іх ганаровая паслуга ля алтара стварала несамавітыя магчымасці для выхавання. Далей з’явілася прапанова ўдзелу ў руху групаў людзей іншага ўзросту, асабліва моладзі і дарослых. З 1969 г. рэкалекцыйны каталіцкі маладзёжны рух стаў метадам працы Краёвага Душпастырства Літургічнай Службы.


Read More >>

Ордэны, якія дзейнічалі ў Гродне
Ордэны, якія дзейнічалі ў Гродне

 

   Адзін з асноўных паказчыкаў, які сведчыць пра развіццё г. Гродна, гэта прысутнасць сакральных аб’ектаў. Вынікі археалагічных даследаванняў іархіўныядакументы сведчаць, што самыя старэйшыя гродзенскія касцёльныя комплексы паходзяць з XII ст. З’яўленне першых гродзенскіх касцёлаўадносіцца даранняга сярэднявечча. У краявідзе XII-вечнага Гродна дамінавала пяць касцёлаў праваслаўнага абраду. Толькі ў 1392 г. на ахвяраванні Вітаўтапачаласябудаўніцтва першага каталіцкага касцёла імя Найсвяцейшай Марыі Панны.

 


   Аўгусцінцы
    Калі браць пад увагу храналагічнае развіццё ордэнаў, то на першым месцы трэба паставіць ордэн аўгусцінцаў. Менавіта ў канцы XV ст. падчаспраўленнявялікага князя Аляксандра Ягелончыка адбылося заснаванне першага кляштарнага цэнтра аўгусцінцаў.
Першыя звесткі пра гродзенскіхаўгусцінцаўпаходзяць з 1494 г. Трэба заўважыць, што ў канцы XV-XVI ст.ст. аўгусцінцы пасяліліся таксама ў Вільні і Брэсце. У 1673 г. правінцыял Малачынскіліквідаваўгродзенскі цэнтр аўгусцінцаў. Апошнія звесткі пра гэтую супольнасць паходзяць з 1688 г.
    Пасля ліквідацыі аўгусцінцаў іх нерухомая маёмасць над ракой Гараднічанкай была перададзена касцёлу імя св. Тройцы.

 

   Бернардзінцы
    У кароткі час павінен быў паўстаць яшчэ адзін манаскі цэнтр бернардзінцаў, якія ў значнай ступені садзейнічалі заключэнню
Брэсцкай уніі.
    Бернардзінцы, якія прыехалі з Польшчы пры Казіміры Вялікім, павінны былі асесці ў Гродне ўжо ў канцы XV ст. , дзякуючы ахвяраванням вялікага князя Аляксандра Ягелончыка, які сваім прывілеем з 1494 г. вызначыў ім у якасці сядзібы месца даўняга княжаскага двара. Аднак толькі ў 1595 г. бернардзінцы заснавалі ў горадзе свой цэнтр. Зямлю з садам, прызначаныя пад будаўніцтва кляштару, ахвяравала ў 1595 г. князёўна Ганна Друцкая-Сакалінская. Праз год Ян Мацвей Тарасовіч аддаў бернардзінцам прылеглыя грунты. На тых плошчах у 1596 – 1597 г.г. пачалося будаўніцтва мураванага касцёла імя Знаходжання Святога Крыжа, якое было закончана перад 1600 г. Нерухомая маёмасць бернардзінцаў была сканцэнтравана ў адным месцы. На ўсход ад кляштарных будынкаў ляжаў сад і манаскія землі.

   Бернардынкі
    На супрацьлеглым пагорку на пачатку XVII ст. размясціўся кляштар бернардзінцаў. Кляштарныя пабудовы знаходзіліся ля наднеманскага маста, які злучаў стары горад з занеманскім прадмесцем. Бернардзінкі атрымалі ахвяраванні ад караля Зыгмунта III. Праз два гады паўстаў кляштар і касцёл імя Нараджэння НПМ на ахвяраванні літоўскага падканцлера Казіміра Сапегі.
    Значнае развіццё манаскага жыцця наступіла пад канец XVI і ў першай палове XVII ст. У гэты час былі пабудаваны мужчынскія кляштары бернардзінцаў, францысканцаў, езуітаў, дамініканцаў, базыльянаў і жаночыя – брыгітак, бернардзінкаў і базыльянкаў.


Read More >>

Семінарыйная хроніка
Семінарыйная хроніка

28 верасня наш лакальны касцёл удзельнічаў у паломніцтве ў Беласток да месца беатыфікацыі Божага слугі Міхала Сапоцькі. Гэтая пілігрымка была не толькізнакам удзячнасцічалавеку вялікай веры з нашых земляў, але і цудоўнай нагодай да евангелізацыі, да супольнага дзялення верай. Усе клерыкі разам са сваімімадэратарамі прынялі актыўны ўдзелу арганізацыі гэтага выезду. Падчас дарогі ў цягніку, якая заняла некалькі гадзінаў, молячыся і спяваючы, мы мелімагчымасць даведацца бліжэй пра цяжкасці і поспехі моладзінашага партыкулярнага Касцёла.

29 верасня - пачатак чарговых рэкалекцый у нашай семінарыйнай супольнасці. Айцец Юзаф Макарчык OFM Conv., трымаючы ў полі зроку постаць сёлетняга заступніка св. Паўла-апостала правёў рэкалекцыі для будучых святароў. Тэмы паасобных дзён былі сінтэзаваны з асобных перыядаў узрастання ў веры апостала народаў: дзяцінства, юначых гадоў, навяртання і прыняцця Хросту, місіянерскай працы. Асаблівай актыўнасцю была адзначана традыцыйная дыскусійная сустрэча ў зале імя Яна Паўла II, лозунгам якой былі словы айца-рэкалекцыяніста: “Хто пытае – той не памыляецца”. Гэтая сустрэча моцна запала ў сэрцы, якія шукаюць Бога. 2 кастрычніка рэкалекцыі падышлі да свайго завяршэння, астаўляючы ў нашых душах жаданне праверыць і прааналізаваць змены ў нашым сэрцы.

 7 кастрычніка парафія імя Ружанцовай БМ ў вёсцы Падлабенне мела адпуст. Сярод шматлікіх запрошаных гасцей быў і семінарыйны музычны калектыў “Ave”, які пасля св. Імшы даў канцэрт, у якім звярталася ўвага на асноўныя праўды пра прызванне і значэнне Марыйнай пабожнасці на шляху яго ўзрастання.

11 кастрычніка быў днём, багатым на падзеі. Двайная радасць перапаўняла сцены нашага гмаху. Па-першае, мы радаваліся за братоў першага года навучання, якія былі ўключаны ў нашую семінарыйную супольнасць і атрымалі заліковыя кніжкі, студэнцкія білеты з рук архіпастыра нашай дыяцэзіі, а таксама за братоў трэцяга года навучання, якія ўжо традыцыйна ў дзень інаўгурацыі апранулі сутаны. Яшчэ восем асобаў засведчыла сваім прыняццем сутаны пра жаданне бліжэй аб’яднацца з Хрыстом. Больш урачысты настрой падзеі надаў рэферат прафесара КУЛу Е.Палуцкага на тэму: “Для чаго варта вывучаць тэалогію?” Урачыстая св. Імша была кульмінацыйным пунктам пачатку 19-га акадэмічнага года ў катэдральнай базыліцы, галоўным цэлебрантам якой быў біскуп Аляксандр Кашкевіч.

Апрацаваў кл. Павел Аляскевіч


Read More >>

Ансамблю “Ave” – 15 гадоў!
Ансамблю “Ave” – 15 гадоў!
Кожны юбілей з’яўляецца цудоўнай нагодай прыгадаць сабе папярэднія гады жыцця і дзейнасці. У 2008 г. свой 15-ці гадовы юбілей адзначае ансамбль “Ave” Вышэйшай Духоўнай семінарыі ў Гродне.

 

Пра паўстанне і першыя гады існавання калектыву мы папрасілі расказаць ксяндза Рамана Катлімоўскага, тагачаснага прэфекта семінарыі.

Якая была рэакцыя ксяндза на прапанову клерыкаў заснаваць калектыў і як ён паўстаў?

- На такую прапанову быў дадзены пазітыўны адказ, бо была гэта творчая ініцыятыва. Алюмны хацелі вучыцца даходзіць да людскіх сэрцаў з Евангеллем песенькамі, якія адлюстроўваюць радасць. Ім было падкрэслена, што гэта не можа быць звыклы эстрадны калектыў, клерыкі павінны былі ўсведамляць, што іграць трэба перш за ўсё, каб уздзейнічаць на слухачоў у духоўным плане. Часам існавалі “перашкоды”, але гэта былі пачаткі семінарыйнай дзейнасці, у нас праводзіўся рамонт, не было вельмі шмат матэрыяльных сродкаў. Усё ж знайшліся людзі, якія дапамаглі купіць інструменты і музычны рыштунак. Дзякуючы Божаму Провіду калектыў пачаў існаваць.

Як новы ансамбль быў прыняты клерыкамі?

З вялікай радасцю. Радавалася ўся семінарыйная супольнасць. Калі выйшла ў свет першая касета, амаль у кожным пакоі можна было пачуць песенькі ансамбля “Ave”.

Скажыце, калі ласка, як быў прыняты калектыў тымі, да каго перш за ўсё былі накіраваны словы песні – моладдзю?

Першае выступленне калектыву адбылося падчас штогадовых сустрэчаў моладзі (якія былі арганізаваны з 1992 г.) ў парафіі Ліда-Фара ў 1994 г., дзе была цэлебравана св. Імша на стадыёне. Цяжка было выразіць тыя пачуцці, з якімі ансамбль быў прыняты моладдзю. Несамавітая радасць, чэргі па аўтографы, якім, здавалася, не было канца. Шчыра гаворачы, мяне як прэфекта гэта крыху скрабло па душы, але клерыкі цудоўна прадстаўлялі духоўную семінарыю.


Read More >>

Аб веры ў Бога - Старонка міністранта
Аб веры ў Бога - Старонка міністранта

    У сучасным свеце існуе меркаванне, што верыць ў Бога не модна і без Яго таксама можна жыць. У дваццаць першым стагоддзі вельмі цяжка знайсці час на малітву, на размову з Богам. А многія людзі так і жывуць. Але ці гэта сапраўднае жыццё ў шчасці і гармоніі?

    Кожны хрысціянін ведае, што чалавек створаны па вобразу і Божаму падабенству. Гэты вобраз Бога ў чалавеку быў сапсаваны першародным грахом. Але ў Езусе Хрысце, нашым Адкупіцелю, вобраз Бога быў адноўлены ва ўсім харастве. Ахвяра Божага Сына абавязвае кожнага разумнага чалавека быць верным і ўдзячным Езусу Хрысту на працягу ўсяго жыцця. Але многія гэта не разумеюць, таму і адыходзяць ад Бога, выбіраючы прапановы д’ябла.

    Існуюць людзі, якія і хацелі б пазнаць Бога, але ўмовы, у якіх яны выраслі і выхоўваліся, былі не вельмі спрыяльныя для гэтага. І таму ім патрэбна дапамога. Такой дапамогай для іх з’яўляюцца прыклады святых, сёстры з розных ордэнаў, святары, але не толькі яны. Кожны чалавек, які верыць ў Бога, можа дапамагчы пазнаць Яго і іншаму. Да такіх людзей смела можна аднесці і міністранта. Міністрант – гэта асоба, якая павінна сведчыць аб Богу сваім жыццём не толькі ў касцёле, але і ў штодзённым жыцці.


Read More >>