Uroczystość Objawienia Pańskiego, dnia 6 stycznia 2018 r.

Czcigodny Księże Proboszczu,

Księża Wikariusze

Siostry Zakonne

Umiłowani w Chrystusie Panu, Bracia i Siostry!

 

Każdemu z nas, w ciągu całego naszego życia towarzyszy zdolność poznawania. Zaczynając od małego dziecka, poprzez okres dojrzewania, wiek średni, czas starości, aż do ostatniego tchu naszego życia mamy możliwość poznawać ten otaczający nas świat i całą rzeczywistość, każdy na swój sposób. Jednak w tym całym procesie poznawania ważną rolę odgrywa nie tylko doświadczenie, poznawczy kontakt z całą rzeczywistością, ale również przekazywanie informacji, wiedzy, umiętności, które pomagają nam jeszcze bardziej poznawać otaczającą nas rzeczywistość i cały świat. W naszych czasach są też tacy eksperci, fachowcy w wielu dziedzinach, którzy przekazują nam różne prawdy, wyniki badań, informują nas o czymś. Jednak wsród tych wszystkich espertów i badaczy jest jeden najważnieszy Mistrz i Objawiciel, jedyne źródło całej prawdy. Jest nim sam Bóg.

Dzisiaj w liturgii Kościoła przeżywamy uroczystość Objawienia Pańskiego. Dzień, kiedy w szczególny sposób Kościół nam przypomina prawdę o Objawiającym się Bogu. Narodzony w Betlejem Jezus Chrystus objawia się Mędrcom ze Wschodu, uczonym tam tych czasów, jako Zbawca świata, jako ten w którym objawia się cała prawda i sens naszego ludzkiego życia. A więc dzisiaj w szczególny sposób Kościół wzywa nas do refleksji nad tajemnicą objawiajacego się Boga, który pragnie być blisko każdego człowieka, blisko jego trosk i codziennych potrzeb.

Bóg w ciągu całej historii ludzkich dziejów objawiał się na różne sposoby. Najpierw poprzez ten świat w którym żyjemy, a który jest pięknym dziełem Stwórcy i do Niego również kieruje wszystkich szukających prawdziwego sensu istnienia całego stworzenia. Świat i wszystkie mające w nim miejsce zasady i prawa fizyki świadczą nam o wielkości i nieograniczoność tego, kto nad tym wszystkim stoi. Ten świat jest swoistą księgą, która przekazuje nam prawdę o Tym, kto stał u jego początków.

Jednak Wszechmogący Stwórca na tym nie poprzestał. Nie pozostał Bogiem milczącym i zostawiającym nam tylko znaki. Przemówił do nas w Swoim słowie, które zostało przekazane w Księdze Objawienia, w Pismie Świętym, Księdze Bożego Słowa i Bożego czynu.

Pan Wszechświata objawiał się ludziom również przez widzialne znaki. Krzak ognisty na pustyni przed Mojżeszem, słup ognia dla narodu wybrannego wędrującego przez pustynię, Arka Przymierza, która była znakiem obecności Pana Boga wśród ludzi. Jednak takim największym znakiem obecności Stwórcy stał się Jezus Chrystus, narodzony w Betlejem. To właśnie poprzez swojego Syna Bóg przyblizył się do nas w sposób najdoskonalszy, pokazał, że mimo naszych uchybień i niewierności nie jesteśmu Mu obojętni. Posyła nam swojego Syna, aby ukazać nam prawdę, właściwą drogę i sens naszego życia (por. J 14, 6).

Dziś w szczególny sposób Chrystusa odnajdujemy  i doświadczamy w Kościele, w Jego słowie i sakramentach, które nam pozostawił. Również obecna liturgia, w której uczestniczymy, jest takim widzialnym znakiem obecności i działania Boga wśród nas.

Jednak aby doświadczyć tej obecności potrzeba z naszej strony wysiłku i zaangażowania, tak jak to było np. w przypadku Mędrców ze Wschodu, którzy z pilnością i wytrwałością udali się w daleką podróż, aby to spotkanie z Panem zmieniło ich życie na zawsze. Potrzeba naszego otwarcia się na Pana Boga we wszystkich sytuacjach naszej codzienności, chęci dać mu możliwość wejść w nasze życie. Potrzeba wysiłku aby pójść za tą Gwiazdą Betlejemską która nas prowadzi do Chrystusa, a którą w dzisiejszych czasach w szczególny sposób jest Kościół Katolicki, który założył i zostawił nam Sam Zbawiciel, który nad nim również nieustannie czuwa.

A więc niech to Objawienie się Pana Boga, nad którym w dniu dzisiejszym w szczególny sposób rozważamy będzie dla nas przypomnieniem o potrzebie wychodzenia naprzeciwko Zbawicielowi, jak również o potrzebie szukania Pana, jeżeli może Go straciliśmy w naszym życiu lub oddaliliśmy się od Niego.

Jest już również tradycją, że dzisiejsza uroczystość jest dniem, kiedy modlimy się w intencji naszego Seminarium Duchownego w Grodnie. Klerycy i wychowawcy udają się na parafie naszej diecezji, aby w szczególny sposób razem z ludem wiernym modlić się i dziękować za to wsparcie duchowe dla naszego seminarium, za wasze modlitwy w intencji powołanych do kapłaństwa i o nowe powołania. Jak również aby diękować za wasze wsparcie finansowe, materialne, za ofiary skaładane na potrzeby naszej uczelni. Seminarium Duchowne utrzymuję się tylko i wyłącznie z ofiar dobroczyńców, ludzi dobrej woli, którym nie jest obojętny los Kościoła w naszej diecezji i w naszym kraju. Nasze seminarium utrzymuję się dzięki ofiarności waszych serc i gotowości pomagać w tym procesie przygotowania młodych ludzi do służenia Bogu, Kościołowi i ludowi wiernemu. To wasze wsparcie modlitewne i materialne jest także zaangazowaniem się w to, aby nie zabrakło tych, którzy będą ukazywać objawiającego się Pana, którzy będą wskazywali na współczesną gwiazdę betlejemską, którą jest Kościół, prowadzący ludzi do źrodła prawdziwej radości i szczęścia, którym jest Jezus Chrystus. Bo współczesny człowiek i dzisiejszy świat ze swoimi pseudowartościami jak nigdy potrzebują ukazania właściwej drogi i sensu życia, potrzebują świętych i autentycznych świadków Chrystusa Zmartwychwstałego.

Ze swej strona wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego w Grodnie zapewnia o modlitewnej pamięci w intecji ofiarodawców i ludzi dobrej woli, którzy w jakikolwiek sposób wspierają naszą uczelnię. Niech Chrystus Pan, narodzenie, którego nie tak dawno obchodziliśmy wszystkim wam i waszym rodzinom błogosławi, niech zachowa od wszelkiego zła i prowadzi do miejsca prawdziwej radości i szcześcia w Ojczyźnie Niebieskiej.

 

Z modlitewną pamięcia

Zarząd Wyższego Seminarium Duchownego w Grodnie.

Grodno, dnia 6 stycznia 2018 roku.