List Zarządu Wyższego Seminarium Duchownego na Niedzielę Chrystusa Króla Wszechświata

Czcigodny Księże Proboszczu, Księża Wikariusze!

Szanowne Siostry zakonne!

Umiłowani w Chrystusie Panu bracia i siostry!

Chrystus Wodzem, Chrystus Królem, Chrystus Władcą nam! Śpiewamy tę pieśń w dzisiejszą niedzielę Chrystusa Króla wszechświata. 11 grudnia 1925 roku papież Pius XI ustanowił dla całego świata katolickiego uroczystość Chrystusa Króla. Ustanawiając to święto papież przypomniał, że Chrystus jest Alfą i Omegą, początkiem i końcem wszystkiego.

Uroczystość Chrystusa Króla w swojej wymowie wskazuje na cel ostateczny życia człowieka, czyli na zjednoczenie z Bogiem i oddanie się pod panowanie Jego miłości w Królestwie Bożym. Królowanie Chrystusa wyraża się w zbawieniu człowieka. Przez swoją śmierć na krzyżu dał On dowód wielkiej miłości względem wszystkich ludzi i odpuszczając nasze grzechy, pojednał nas z Bogiem Ojcem oraz uczynił nowym ludem wybranym.

W ikonografii Chrystus Król już od starożytności przedstawiony jest jako Pantokrator, czyli Wszechwładca, zasiadający na tronie, mający ziemię za podnóżek lub trzymający glob ziemski w dłoni. Tak przedstawiają Jezusa dawne ikony i mozaiki. Tak też wielokrotnie ukazuje Go Apokalipsa - jako zasiadającego na tronie, któremu całe stworzenie oddaje cześć.

Dzisiejsza uroczystość jest ustanowiona po to, aby przypomnieć nam, że życie ludzkie i całe nasze środowisko ma swój początek i koniec w Bogu. Jezusowi Chrystusowi, „Królowi Królów” oddajemy nasz hołd, uwielbienie i cześć. Choć nie nosił złotej korony, tylko cierniową, choć nie zasiadł na królewskim tronie, tylko zawisł na krzyżu, choć nie miał wojska tak jak ziemscy królowie, tym niemniej Chrystus jest Królem Wszechświata.

Dzisiejsza Litugia Słowa rozpoczyna fragment z proroka Ezechiela, który ukazuje Chrystusa Króla jako Pasterza ludu. Bóg przez proroka zapowiadał, że sam będzie szukał swoich owiec, i sam będzie je pasł. Bóg zagubioną odszuka, zbłąkaną sprowadzi z powrotem, skaleczoną opatrzy, chorą umocni. Bóg wypełnił zapowiedź: posłał na świat swojego Syna — Dobrego Pasterza.

Chrystus Król to Dobry Pasterz zatroskany o wszystkie owce. Królowanie Chrystusa jest inne od królowania w naszym ludzkim rozumieniu. Ewangelia podaje opis sądu ostatecznego według Mateusza: Chrystus-Pasterz przyjdzie w swej chwale, wraz z Nim wszyscy aniołowie, zasiądzie na tronie pełnym chwały. Zgromadzą przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych od drugich, owce od kozłów. Znamy słowa Chrystusa skierowane do jednych i drugich: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście” (Mt 25,40). Słowa Chrystusa ukazują nam drogę do Jego królestwa. W tym momencie sądu objawi się moc i pełnia władzy królewskiej Chrystusa. Św. Paweł powie: wtedy Chrystus przekaże królowanie Bogu Ojcu, aby Bóg był wszystkim we wszystkich (por. 1 Kor 15,24-28).

Chrystusowi nie jest obojętny żaden człowiek. Przygarnia tych, którzy są pozbawieni ziemskiej wielkości, a w szczególności okazuje miłość i pochyla się nad umęczonymi życiem, głodnymi, spragnionymi, ubogimi, chorymi i uwięzionymi. Jezus jest dla tych ludzi autentycznym Królem miłości i miłosierdzia.

Drodzy parafianie! Przeżywamy dzisiaj niedzielę seminaryjną. Wyższe Seminarium Duchowne w Grodnie może istnieć i spełniać swoje zadania formacyjne dzięki życzliwej pomocy naszych Kapłanów i Wiernych.

Siostry i Bracia, to Wy jesteście wypróbowanymi przyjaciółmi i dobroczyńcami naszej uczelni, to Wy  stanowicie trwałe zaplecze dóbr duchowych i materialnych, których codziennie doświadczamy. Dziś mówimy Wam szczerze: Bóg zapłać za tę pomoc. Trzeba podkreślić, że nawet w najtrudniejszych czasach  Seminarium nieustannie otrzymywało pomoc od wiernych naszej diecezji. Takie przeświadczenie towarzyszy nam także i dziś, kiedy ośmielamy się zwrócić do Was z serdeczną prośbą o modlitewne i materialne wsparcie, niezbędne do właściwego funkcjonowania naszego seminarium.

Pragniemy przypomnieć, że Seminarium Duchowne nie otrzymuje żadnej finansowej pomocy ze strony państwa, gdyż jest uczelnią prywatną, kościelną. Jesteśmy zdani na kochające serce wiernych naszej diecezji. Składamy serdeczne Bóg zapłać za ofiary złożone dziś na tacę, za ofiary żywnościowe zbierane i przywożone do nas. Wdzięczność naszym Ofiarodawcom wyrażamy poprzez codzienną modlitwę za ofiarodawców we wspólnocie seminaryjnej.

Wszystkim życzliwym naszemu seminarium i spieszącym nam z jakąkolwiek pomocą, życzymy wszelkiego Bożego błogosławieństwa. Niech Chrystus Król błogosławi Wam, Waszym Rodzinom, a Matka Boża „Pani Ostrobramska” chroni od wszelkiej mocy zła.

Bracia i siostry! Kiedy zaczynamy i kończymy dzień wołaniem: „Przyjdź Królestwo Twoje”, kiedy śpiewamy „Króluj nad nami, króluj nad wiekami…” to uznajemy Chrystusa za Władcę naszych serc i Przewodnika w życiu osobistym i społecznym.

Katechizm Kościoła Katolickiego przypomina, że Chrystus uwielbiony, który przebywa „po prawicy Ojca” jest z nami w Kościele. My już jesteśmy uczestnikami królestwa Chrystusowego, pytanie o naszą obecność w Królestwie Chrystusa, to pytanie o naszą aktywność i odpowiedzialność za nasz Kościół.

To pytanie o sposób uczestnictwa w Eucharystii, pytanie o lekturę Pisma św. oraz jakość naszej modlitwy. Pytanie o naszą obecność w Królestwie Chrystusa jest pytaniem o to czy Jezus i Jego nauka są w centrum naszego życia, czy też ograniczamy zakres Jego wpływów?

Czy przeze mnie królestwo Chrystusa tryumfuje na ziemi, czy daję świadectwo? Królestwo Jezusa nie jest z tego świata, ale przez nas ma być obecne w tym świecie. Głoszenie i dawanie świadectwa to najlepsze uwielbienie Chrystusa Króla i urzeczywistnianie Królestwa Bożego na ziemi.

 

Z modlitewną pamięcia

Zarząd Wyższego Seminarium Duchownego w Grodnie.

Grodno, dnia 26 listopada 2017 roku.